Eguzkiak gogor jotzen zuen azken larunbateko eguerdian. Ondarretako Batzokiaren urteurrena ospatzeko antolatutako programari hasiera emateko ohorezko aurrezku baten ondoren ikurriña altzatzeko ohorea eduki nuen. Ez nuen inoiz horrelakorik egin eta benetan unkigarria izan zen ikurriña nola igotzen zen poliki, poliki ikustea.
Ehun eta bat urte ez dira egunero ospatzen. Atzean geratu ziren aurreko batzokiak (nik Romoko Ganeta plazan ezagutu nuen aurreko bakarra) baina batez be, zenbat ahalegin, zenbat iluzio, zenbat itxaropen eta zenbat alderdikide zintzo eta konprometitua, gaur egunean gure artean ez daudenak. Eurentzako beraz gure oroimena eta euren oroimenaren aurrean, aurrera jarraitzeko gure konpromisua. Katea ez da eten!
